understand

Razem sprawdzamy, jaką historię opowiada objaw, komu jest najtrudniej, kto ma więcej siły i jakie nowe, preferowane zakończenie tej opowieści problemowej mogłoby się pojawić, dając ukojenie.

O czym mówi zachowanie problemowe w relacjach ze sobą i z innymi? W terapii wspólnie poszukujemy takiej zmiany, która będzie dobra dla całego systemu rodziny.

Zmiana w jednym miejscu wpływa na pozostałe elementy. Nowa równowaga jest możliwa wtedy, kiedy poruszy się elementy w całym układzie.

Zmiana nie dzieje się w próżni — nawet drobne zmiany w komunikacji mogą wpłynąć na cały system.

W ten sposób relacje mogą stać się częścią rozwiązania, a nie tylko problemu. Wspólnie poszukujemy słów i wzajemnych komunikatów, które bardziej będą wspierać odporność systemu i budować zasoby.

Do gabinetu często wchodzi ktoś z gotowym aktem oskarżenia — często przeciwko sobie. „Gdybym była lepszą mamą, córką, lepszym ojcem, synem…”, „gdybym więcej…”, „gdybym mniej…”

Terapia systemowa nie szuka winnych, bo ich tam nie ma. Jest wzór — spleciony z miłości, lęków, historii rodzinnych i dobrych intencji, które czasem się zapętliły. Wzór można zobaczyć. A potem — razem, powoli, we własnym rytmie — rozplątać.

Każdy kafelek ma swoje miejsce w systemie rodzinnym i relacyjnym — to przeżycia, w których uczestniczą znaczące osoby, przekazy pokoleniowe, ważne słowa: te usłyszane i te niewypowiedziane.

Łącząc kafelki, widzimy wzory: powtarzające się role i lojalności.

Badamy kontekst rodzinny, znaczące relacje i ważne wydarzenia. Na kafelkach delikatnie rysuje się genogram — graficzna mapa rodzinnych relacji, wokół której snujemy opowieść nie tylko o tym, co trudne i bolesne, ale też budujące rezyliencję, odkrywające rodzinne wartości i zasoby.

Wizualna opowieść o Twoim doświadczeniu, rozciągnięta w czasie. Możemy zaznaczać na niej momenty trudne, kryzysy i kamienie milowe, ale też glimmery — momenty wsparcia, bliskości i sprawczości, które czasami pozostają w cieniu.

W podejściu systemowym porządkujemy wydarzenia tak, by zobaczyć nie tylko cierpienie, ale też zasoby, ufne i opiekujące relacje oraz wybory i wartości, z których możemy być dumni.

Razem przyglądamy się temu, jak te doświadczenia kształtują aktualną historię o sobie i o świecie.

Metaforycznie korzystając z wahadła, zauważamy w rozmowie bieguny i przestrzeń pomiędzy nimi, sposób w jaki się poruszamy w relacjach z innymi — między milczeniem i rozmową, bliskością i dystansem, uległością a stawianiem oporu, kontrolą a zaufaniem.

Widzimy, jak system reaguje na każdy ruch wahadła, i szukamy sposobów na wyregulowanie i nową równowagę.

W terapii możemy poszukiwać i budować opowieści o preferowanej tożsamości — o życiu w bliskości ze sobą, ze swoimi wartościami i marzeniami.

Jaka albo jaki chcesz być w relacjach z innymi? Jakim rodzicem, partnerem, przyjaciółką? Jak chcesz mówić o swojej przeszłości, jak doświadczać tu i teraz, jak budować przyszłość?

Wzmacniamy to, co pomaga — co jest wartością i zasobem, który pozwala przetrwać niepogodę.